Zo gaat het met de rock: men herinnert zich altijd de leadgitarist, met zijn blonde pruik, strakke leren broek en pyrotechnische tapping, maar de andere leden van de band blijven meestal in de schaduw. En niemand staat meer in de schaduw dan een slaggitarist. Wanneer een beginner gitaar leert spelen, begint hij meestal met akkoorden, en daarna pas met solo’s, alsof de lead een beloning was na de noodzakelijke maar minder eervolle begeleiding. Toch: zonder een goede slaggitarist klinkt een band hooguit als een middelmatige masterclass. Een goede band is een band waarbij je wil meetikken met je voet, je hoofd laten meebewegen, of rechtstaan om te dansen… en dat is allemaal het werk van de slaggitarist. In deze lijst presenteren we de tien rockgitaristen die in staat zijn om op hun eentje een stadion van 80.000 mensen te laten dansen.
Andy Summers
Als gitarist in een trio als The Police moet je in staat zijn alle kleuren zelf te brengen en tegelijk de ritmesectie te ondersteunen. Dat is het vakmanschap waarin Andy Summers uitblinkt: hij beheerst met evenveel talent jazzy akkoorden, reggae-skank en postpunk-riffs. Zijn gebruik van de Boss-chorus om het geluid van zijn Telecaster te verdikken is legendarisch geworden.
absoluut luisteren: The Police – Can’t Stand Losing You
gear: Fender Telecaster, Marshall JMP
Johnny Ramone
Onmogelijk om over slaggitaar te spreken zonder het punk-fenomeen te noemen, dat ooit alle vormen van solo’s verbood. En hoewel Steve Jones van de Sex Pistols en Joe Strummer van The Clash erg competent waren, blijft de onbetwiste koning van de bulldozer-riff Johnny Ramone, gitarist van The Ramones (zoals zijn naam aangeeft). Zijn grootste kracht was zijn uitzonderlijk sterke rechterhand: probeer maar eens minutenlang downstrokes te spelen op Blitzkrieg Bop, dan zie je dat zelfs twee minuten al lang zijn…
absoluut luisteren: The Ramones – Rockaway Beach
gear: Mosrite, Marshall plexi
Jimi Hendrix
Natuurlijk weten we dat Jimi Hendrix niet enkel ritmisch speelde, en dat velen hem vooral als solist onthouden – hij wordt vaak de grootste gitarist aller tijden genoemd. Maar zijn genialiteit komt juist voort uit zijn gevoel voor groove, dat hoorbaar is in elke noot. Of hij nu soul speelde à la Curtis Mayfield of rock (Tom Morello van Rage Against The Machine herinnert zich zijn plaatsing van riffs), zijn timing was perfect en stuwde het trio vooruit. Luister naar de intro van Little Wing en je bent overtuigd: hij speelt alleen, maar alles is er al.
absoluut luisteren: Jimi Hendrix Experience – Bold As Love
gear: Fender Stratocaster, Marshall plexi
Jimmy Page
Nog iemand die ook in de lijst van beste solisten zou staan… Maar Led Zeppelin zou niets zijn zonder de riffs en ritmische arrangementen van tovenaar Page. Zijn talent voor klankvariatie (akoestisch, pedal steel, slide…), zijn plaatsing (achter de tel in Bring It On Home, voor de tel in Communication Breakdown) en zijn gevoel voor nuance (de overgang van clean naar overstuurd in Ramble On) maken de albums van de band tot een echte les voor elke aspirant-ritmegitarist.
absoluut luisteren: Led Zeppelin – Communication Breakdown
gear: Gibson Les Paul, Marshall plexi
Scott Ian
Scott Ian komt uit de punk-school, en ook al bereikte hij later de verfijning van de snelle thrash van Anthrax, hij bleef bovenal een pure slaggitarist. Er was altijd een tweede gitarist in de band voor de virtuoze stukken, terwijl Ian zelfs het woord “NOT” op de hals van zijn Jackson-signature liet zetten om duidelijk te maken dat hij nooit boven de twaalfde fret zou gaan.
absoluut luisteren: Anthrax – Among the Living
gear: Jackson signature, Marshall JCM800
Tony Iommi
Als het over metal-ritme gaat, is er maar één baas: Tony Iommi. De linkshandige van Black Sabbath verloor twee vingertoppen, maar dat weerhield hem er niet van de meest memorabele riffs van het genre te creëren. Het geluid is massief, de dreiging constant en de plaatsing diep in de maat, zwaar en elastisch. Geen enkele metalband is ontsnapt aan de invloed van Black Sabbath, en geen enkele metalgitarist kan eerlijk zeggen dat hij hetzelfde zou spelen als Iommi er niet was geweest.
absoluut luisteren: Black Sabbath – Sweet Leaf
gear: Gibson SG, Laney
Keith Richards
Wat kan men verwachten van iemand die “de menselijke riff” wordt genoemd, behalve een feilloos gevoel voor timing en slagkracht? Richards is niet alleen een mythisch figuur van de rock-’n-roll wiens excessen de dromen van aspirant-sterren vullen, hij is ook de geniale muzikant waarop het fragiele bouwwerk van The Rolling Stones al meer dan 50 jaar rust. Meester van de akoestische gitaar, keizer van de open G-stemming (zonder lage E-snaar) en bewaker van de elektrische tempel: “Keef” blijft onovertroffen.
absoluut luisteren: The Rolling Stones – Brown Sugar
gear: Fender Telecaster, Fender Twin tweed
James Hetfield
Metallica neemt een unieke plaats in binnen de metal, als de enige band die écht doorbrak bij het grote publiek op een schaal vergelijkbaar met popsterren. Geen tiener ter wereld die niet onhandig de riffs van Enter Sandman of Master Of Puppets probeerde na te spelen. Hun concerten zijn echte massabijeenkomsten geworden. Aan het roer: James’ rechterhand, die naast een krachtige zanger ook een menselijke metronoom is. Van de zwaarte van Sad But True tot de pure agressie van Creeping Death en de dikte van Fuel: het repertoire van de band uit San Francisco zit vol onklopbare ritmische partijen.
absoluut luisteren: Metallica – Motorbreath
gear: ESP, Mesa Boogie Dual Rectifier
Pete Townshend
Welke gitarist heeft zich nooit ingebeeld Pete Townshend te zijn, het windmolen-gebaar makend voor de spiegel? Maar zijn theatrale podiumact is niets vergeleken met de kracht van zijn spel. Of hij nu zijn akoestische J-200 aanslaat of zijn elektrische gitaren (Rickenbacker, SG Special, Gretsch, Stratocaster) geselt, hij weet exact wanneer te spelen en wanneer stilte krachtiger is. Drie rake slagen van hem (zoals in Won’t Get Fooled Again) en alles komt tot leven.
absoluut luisteren: The Who – Pinball Wizard
gear: Gibson SG, Marshall plexi
Malcolm Young
Over de volgorde van de andere gitaristen kun je discussiëren, maar voor de eerste plaats niet: geen enkele gitarist heeft de kunst van de rock-ritmiek zo ver gebracht als Malcolm Young van AC/DC. Terwijl zijn broer Angus over het podium zwierf en een wilde bluesy vibrato speelde, stond Malcolm altijd rotsvast achteraan en zorgde voor fundamenten die nooit wankelden – een groove kogelvrij en onverwoestbaar. Hij speelde hetzelfde met hetzelfde geluid al 40 jaar lang, zonder ooit te willen tonen dat hij meer kon. Deze les in efficiëntie en nederigheid eindigt echter op een bitterzoete noot: door gezondheidsproblemen werd het volgende AC/DC-album (Rock or Bust, uitgebracht begin december) zonder hem opgenomen, met zijn neef Stevie Young als waardige vervanger. Zolang het maar in de familie blijft…
absoluut luisteren: AC/DC – Rock ’n Roll Singer
gear: Gretsch Jet Firebird, Marshall plexi
