- Robert Trujillo bracht vijftien jaar door bij Suicidal Tendencies, Infectious Grooves en de band van Ozzy Osbourne voordat hij in februari 2003 bij Metallica kwam.
- Zijn technische kenmerk: een vingerspel met drie aanslagen, afkomstig uit de funk, waarmee hij de volle galop van de gitaren kan verdubbelen.
- Zijn uitrusting bestaat uit drie onderdelen: een Warwick Streamer signature, Ampeg SVT heads gedreven door 8×10 luidsprekers en zijn Dunlop signature snaren.
- Evenzeer bruggenbouwer als bassist: hij produceerde de documentaire Jaco (2014) en kocht de Bass of Doom van Jaco Pastorius terug om die aan diens familie terug te geven.
Er is een riff die meteen verraadt dat de bassist is opgegroeid met funk metal: die van « You Can’t Bring Me Down ». In de sectie bassen hoor je hem meerdere keren per maand voorbijkomen, vaak niet perfect, maar altijd met een glimlach gespeeld. Achter die riff zit Robert Trujillo, een Californische bassist die vijftien jaar lang zijn baslijnen tussen skatepunk, funk en hardrock liet slingeren voordat hij bij de grootste metalband ter wereld terechtkwam. Zijn parcours vertelt iets zeldzaams: veelzijdigheid betaalt zich altijd uit. Een terugblik op het traject van een bassist uit Venice Beach die de meest duurzame in de geschiedenis van Metallica werd, zijn rechterhandtechniek en de bijbehorende uitrusting.
Van Venice Beach naar funk metal: de Suicidal Tendencies-jaren
Geboren op 23 oktober 1964 in Santa Monica, groeide Robert Agustín Miguel Santiago Samuel Trujillo op in het zuiden van Los Angeles, tussen surfplanken en skateparken. Die boardcultuur heeft hij nooit losgelaten: het verklaart zijn speelhouding, erg laag, erg breed, benen gespreid alsof hij op een helling staat. Muzikaal waren zijn eerste liefdes helemaal geen metal. Jaco Pastorius, Larry Graham, Stanley Clarke: het zijn jazz- en funkbassist die hem leerden dat het instrument een nummer kan dragen in plaats van het alleen te ondersteunen.
In 1989 sluit hij zich aan bij Suicidal Tendencies, de band van Mike Muir, die toen volop in transitie was. De formatie verliet de pure hardcore punk voor een bredere crossover thrash, en de komst van Trujillo versnelde die beweging. Op Lights… Camera… Revolution! (1990) doet zijn bas meer dan alleen de gitaren verdubbelen: hij slapt, syncopeert, neemt ritmische vrijheden die zelden in dat genre werden gehoord. Het nummer « You Can’t Bring Me Down » blijft een schoolvoorbeeld.
Tegelijkertijd starten Mike Muir en hij Infectious Grooves, een openlijk funk metal project waarvan het eerste album in 1991 uitkomt. Een zekere Ozzy Osbourne levert zijn stem op het nummer « Therapy ». Een ontmoeting die van belang zal zijn.
Ozzy, Jerry Cantrell: de school van de sideman
Trujillo verlaat Suicidal Tendencies in 1995. Daarna volgen jaren als top-sideman, die een muzikant steviger vormen dan een hit. Hij toert met Jerry Cantrell voor het solo project Boggy Depot, kruist het pad van Black Label Society, en sluit zich in 1996 aan bij de band van Ozzy Osbourne. Hij blijft daar tot 2003 en neemt onder andere Down to Earth (2001) op.
Daar ontstaat ook, bijna per ongeluk, zijn kenmerkende podiumstijl. De beroemde krabloop, die gehurkte krabgang, verschijnt voor het eerst tijdens een concert met Ozzy in Las Vegas, in 1996. Trujillo vertelde het aan Guitar World: Ozzy kwam hem halen, ze begonnen samen een soort dans, en die beweging bleef hangen. Twintig jaar later vraagt het publiek er nog steeds om bij « For Whom the Bell Tolls ».
2003: hoe Robert Trujillo bij Metallica kwam
Toen Jason Newsted Metallica in januari 2001 verliet, kwam de band in een moeilijke periode terecht, tot op het bot gedocumenteerd in Some Kind of Monster. Het album St. Anger werd gemaakt zonder vaste bassist, en de audities duurden maanden. Tientallen kandidaten kwamen voorbij. Op 24 februari 2003 kwam de aankondiging: het was Robert Trujillo.
De auditiefase, te zien in de documentaire, zegt alles over zijn profiel. Hij kent niet alleen de nummers, hij leeft ze, met die iets achter de tel geplaatste timing die de riffs gewicht geeft. Hetfield, Ulrich en Hammett zochten niet alleen iemand die de partijen kon spelen: ze zochten een podiumenergie. De film toont ook hoe de band hem een voorschot van een miljoen dollar geeft, een scène die legendarisch werd onder bassisten.
Trujillo sloot zich bij Metallica aan na de opname van St. Anger: de baspartijen op dat album werden gespeeld door producer Bob Rock. Zijn eerste studioalbum met de band is dus Death Magnetic (2008), gevolgd door Hardwired… to Self-Destruct (2016) en 72 Seasons (april 2023).
De techniek van Robert Trujillo: drie vingers en een funkanker
Het repertoire van Metallica stelt een heel concreet probleem voor de rechterhand. Op « Battery », « Blackened » of « Damage, Inc. » spelen de gitaren galoppen (een achtste noot gevolgd door twee zestienden, herhaald op hoge snelheid) op tempi die makkelijk boven de 200 BPM uitkomen. Veel bassisten lossen dat op met een plectrum. Trujillo speelt echter met zijn vingers en voegt een derde vinger toe aan de klassieke afwisseling wijs- en middelvinger.
Het principe is eenvoudig uit te leggen, maar moeilijk te beheersen: in plaats van twee vingers af te wisselen, laat je ring-, middel- en wijsvinger in een lus draaien. De snelheid neemt met een derde toe zonder dat de spanning stijgt. Maar de moeilijkheid verschuift: elke vinger heeft niet dezelfde lengte of kracht, en het kost maanden om de drie aanslagen identiek te laten klinken.
- Een aanslag dicht bij de brug om het geluid strakker te maken en meer definitie te winnen in een muur van verzadigde gitaren.
- Een permanente demping van de linkerhand op de lage snaren, anders worden de lage frequenties modderig.
- Slap en thumb die hij live weer laat horen, vooral tijdens intermezzo’s waarin hij solo improviseert.
- Een ritmische plaatsing iets achter de tel, die funk-erfenis die de indruk geeft dat de band harder duwt.
Om het drievingerspel te installeren, vergeet de snelheid de eerste weken. Metronoom op 60 BPM, één noot herhaald in achtsten, ring-majeur-wijsvinger cyclus. Je doel is niet het tempo, maar dat de drie aanslagen precies hetzelfde volume hebben. Neem jezelf op: het oor vergeeft, de golfvorm niet.
De uitrusting van Robert Trujillo: Warwick Streamer, Ampeg SVT en signature snaren
Zijn referentie-instrument is de Warwick Streamer. De Duitse bouwer onthulde in 2010 een signature model na twee jaar ontwikkeling: esdoorn body, neck-through constructie (doorlopende hals voor langere sustain en een naad zonder hiel), ebbenhouten toets, Schaller 3D brug, EMG J/J actieve pickups en Bartolini 3-bands preamp, alles in 34 inch schaal. De Chrometone, quicksilver of turquoise blauwe afwerkingen zijn zijn visuele signatuur geworden. Twee jaar later bracht Warwick het concept in Artist Series en Rockbass versies uit om het toegankelijker te maken qua budget. De Warwick Streamer NT 4-snarig blijft de meest directe instap in deze klankfamilie.
Wat snaren betreft ontwikkelde hij een Dunlop signature set die standaard op zijn Warwick wordt geleverd. De dikte is stevig: 45-105 op de Dunlop Robert Trujillo bas snaren in nikkel, 45-130 voor de vijf-snarige versie. Het nikkel verzacht de middentonen iets, de stainless steel versie levert meer hoge tonen: twee filosofieën, dezelfde dikte.
De versterking zoekt geen subtiliteit. Trujillo werkt met Ampeg SVT, buizenversterkers die sinds 1969 zijn ontworpen om zich staande te houden tegenover een muur van gitaren. In de praktijk: een Ampeg SVT Classic head aangesloten op een 8×10 SVT-810AV speakerkast, de configuratie die het rock basgeluid van het afgelopen halve-eeuw heeft bepaald. De karakteristieke klank komt van de natuurlijke saturatie van de buizen als het volume omhoog gaat, direct aan de ingang.
Om dit geluid te benaderen zonder het signature model, zoek drie ingrediënten in een 4-snarige elektrische bas: actieve pickups, een ingebouwde preamp met mid-correctie, en een dunne hals die de rechterhand vrij laat spelen zonder spanning. De rest zit in de instellingen: mid omhoog rond 800 Hz, hoge tonen iets naar beneden, en een zachte compressie vooraf.
Jaco Pastorius, de Bass of Doom en de rol van doorgever
Er is een hoofdstuk in Trujillo’s leven dat niets met metal te maken heeft, en misschien is het wel het meest ontroerende. Absolute fan van Jaco Pastorius, financierde en produceerde hij Jaco, een documentaire uit 2014 over de bassist die in de jaren ’70 de grammatica van het instrument veranderde. Een project dat jaren duurde, met familiearchieven en getuigenissen uit de eerste hand.
Een andere, meer bescheiden daad: de Bass of Doom. Deze Fender Jazz Bass uit 1962 die Jaco zelf fretloos maakte, werd in 1982 gestolen en dook midden jaren 2000 op in een winkel in New York. Trujillo kocht hem terug en gaf hem terug aan de familie Pastorius, waar hij nog steeds is. Geen etalage, geen privécollectie: de bas is terug thuis.
Zin om Jaco’s speelveld te verkennen? Een fretloze bas verandert het spel sneller dan je denkt: glissando wordt natuurlijk, lange noten ademen. Begin met lijnen die je al uit je hoofd kent, anders ben je de eerste week alleen maar met intonatie bezig in plaats van met het luisteren naar de klank.
Crab walk, overdracht en twintig jaar podiumervaring
In 2019, voor de S&M2 concerten met het San Francisco Symphony, wilde de band Cliff Burton eren door « (Anesthesia) Pulling Teeth » te spelen. Trujillo zou het nummer spelen. Uiteindelijk gaf hij de plek aan Scott Pingel, de eerste contrabassist van het orkest, die het met een strijkstok op contrabas interpreteerde. Je terugtrekken voor zo’n moment zodat het beter klinkt, zegt veel over de muzikant.
Overdracht oefent hij ook thuis. In april 2017 speelde zijn zoon Tye Trujillo, toen twaalf jaar oud, zes Zuid-Amerikaanse shows met Korn, van Bogotá tot Santiago. Robert vertelde het avontuur in een voice-over in een korte documentaire. Sindsdien heeft Tye zijn eigen weg gevolgd met zijn eigen bands, voortbouwend op wat hij altijd zag: een vader die werkt.
Drieëntwintig jaar na zijn komst is Robert Trujillo verreweg de meest duurzame bassist in de geschiedenis van Metallica. Drie studioalbums, onafgebroken stadiontours, en een rol die evolueerde: op 72 Seasons (2023) neemt zijn bas volwaardig zijn plek in de mix in, met lijnen die bewegen onder de riffs in plaats van ze noot voor noot te volgen.
Bronnen
- Wikipedia, biografie van Robert Trujillo
- Premier Guitar, presentatie van de Warwick Robert Trujillo Signature
- Premier Guitar, Robert Trujillo over het maken van Jaco
- Guitar World, het ontstaan van de crab walk verteld door Trujillo
- Guitar World, Robert Trujillo over de opname van 72 Seasons
- Ultimate Classic Rock, Scott Pingel en de hulde aan Cliff Burton tijdens S&M2
- Rolling Stone, Tye Trujillo op tour met Korn in 2017
