Betaal met Bancontact
Duik in de Tales-serie – een format voor geluidsmakers
In de muziek hebben we vaak de neiging om het eindresultaat in de schijnwerpers te zetten. De gezichten, de stemmen, de podia verlicht door te hete spots. En dat ten koste van het proces. We vergeten bijna dat achter elke riff die blijft hangen, elke beat die in een loop blijft spelen, een heel sterrenstelsel aan vakmensen schuilgaat. Mensen die geluid vormgeven, onzichtbare beslissingen nemen, tot laat werken, soms twijfelen, maar doorgaan omdat ze weten dat één detail alles kan veranderen.
Voor hen hebben we Tales bedacht.
Een format dat de mensen belicht die muziek mogelijk maken: de geluidstechnici die op het laatste moment een opname redden, de managers die een vonk eerder dan anderen zien, de artistiek directeuren die richting geven wanneer een project nog naar zijn vorm zoekt, de technici die in recordtijd een podium opbouwen, de muzikanten die begeleiden, geruststellen en naar een hoger niveau tillen.
Tuomo Tolonen – in enkele woorden
Voor deze derde aflevering gaven we de microfoon aan Tuomo Tolonen, Director Strategic Development bij Shure, waar hij al bijna twintig jaar werkt. Van zijn eerste backstageherinneringen met zijn zingende vader tot de coördinatie van draadloze systemen voor de Olympische Spelen in Londen of de soundchecks van de Rolling Stones: hij vertelt ons over de mensen, ontwikkelingen en klanken die zijn parcours hebben gevormd. Een interview dat precies op tijd komt: Shure viert in 2025 zijn 100-jarig bestaan.
Het Tales-interview
Wat is je eerste herinnering aan muziek?
Een van mijn eerste herinneringen is dat ik backstage was bij een concert van mijn vader. Hij is professioneel muzikant — hij begon op bas, maar ontdekte na verloop van tijd dat hij een ongelooflijke stem had en werd zanger. Dat is wat hij daarna vooral heeft gedaan.
Dus in een van mijn allereerste herinneringen zie ik mezelf als tweejarige op een flightcase zitten. Thuis was er altijd muziek: The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin, The Who, klassieke muziek… alles wat je maar kunt bedenken. Ik heb geen specifiek moment in gedachten: muziek is er altijd geweest.
Wanneer besefte je dat muziek een carrière kon worden, en niet alleen een passie?
Niet meteen. Op de universiteit studeerde ik iets totaal anders. Maar ik bracht al mijn tijd door met muzikanten, geluidstechnici, mensen uit de livewereld, boekers… en zo kwam het, beetje bij beetje.
Ik begreep snel dat dit was wat ik moest doen. De juiste mindset, de juiste mensen — daar voel ik me op mijn plek. Ik zal 18 zijn geweest, misschien iets ouder, toen ik besefte dat ik er echt mijn beroep van zou maken.
Is er een nummer dat je bijzonder heeft geraakt?
Everlong van Foo Fighters. Ik raak het nooit beu. Zodra ik het hoor, pak ik mijn gitaar en speel ik het. Het raakt me elke keer weer.
Kun je ons vertellen over de grote stappen in je parcours?
Begin jaren 2000 was ik in Seattle, werkte ik in een studio en deed ik van alles in de muziek. Dat gaf me een goed beeld van hoe een carrière daarin eruit kon zien.
Mijn eerste «echte» baan in de industrie kreeg ik bij Genelec — de luidsprekerfabrikant. Dat was een keerpunt. Ik begreep dat je geen muzikant of geluidstechnicus hoeft te zijn om in de muziek te werken — er zit een heel ecosysteem achter.
Hoe verliep je start bij Shure?
Ik verhuisde om persoonlijke redenen naar het Verenigd Koninkrijk en ging op zoek naar een bedrijf dat bij mijn waarden paste. Dat is erg belangrijk voor mij: ik kan nergens werken als ik niet in het merk of het product geloof.
Toen kwam Shure op mijn pad en in 2005 sloot ik me aan bij het team als technisch supportingenieur.
Ik ben heel selectief in mijn keuzes, maar als iemand me als kind — toen ik met mijn vader het podium opging om waarschijnlijk SM57's of SM58's neer te zetten — had verteld dat ik ooit voor dat bedrijf zou werken? Dat had ik me nooit kunnen voorstellen.
Heeft één specifiek project je traject bij Shure een andere wending gegeven?
Ja, absoluut. Een echt keerpunt in mijn carrière was de komst van draadloze technologie.
Vlak nadat ik was begonnen, lanceerde Shure de UHF-R, een van de eerste hoogwaardige digitale systemen. Destijds werd draadloos nog slecht begrepen — er werd gesproken over «zwarte magie». Met een kabel plug je in en het werkt. Maar draadloos leek onzichtbaar en instabiel.
Toen begon ik telefoontjes te krijgen van grote productiebedrijven en artiesten in het Verenigd Koninkrijk die complexe draadloze systemen wilden installeren, maar hulp nodig hadden.
Dat veranderde alles voor mij. Ik raakte betrokken bij grote evenementen in het Verenigd Koninkrijk, waar ik zeer technische installaties coördineerde. Dat herdefinieerde mijn plek bij Shure.
Heb je mentoren gehad in je parcours?
Voor 100 %. Alleen al als ik eraan denk, krijg ik kippenvel. Het is een heel goede vriend, Will Eggleston, bij Genelec.
Hij was de eerste persoon die echt iets in mij zag en me onder zijn vleugels nam. Op een dag zei hij tegen me: «Je zou niet moeten doen wat je vandaag doet — je zou dit moeten doen.»
Hij moedigde me aan om klanten te gaan ontmoeten, studio's binnen te stappen — dingen die ik in mijn eentje nooit had durven doen. Ik heb veel aan hem te danken. Zonder hem zou ik waarschijnlijk niet zijn waar ik nu ben.
Nu je een meer senior rol hebt, ben je zelf ook mentor?
Absoluut. Ik praat graag met studenten of jongeren die in muziektechnologie willen werken.
Toen ik begon, was er niet veel zichtbaarheid of begeleiding. Ik ga naar scholen en evenementen, en probeer dit vak duidelijker te maken. En soms voel je meteen wanneer iemand die vonk heeft, de juiste mindset. Dat is meteen duidelijk.
Wat is het meest onwerkelijke livemoment dat je hebt meegemaakt?
Er komen twee momenten bij me op. Het eerste zijn de openings- en sluitingsceremonies van de Olympische Spelen in Londen. De schaal, de energie, de druk — en toch werkte alles. Het was enorm en heel inspirerend.
En dan zijn er de Rolling Stones. Shure werkt al heel lang met hen samen — we zien al sinds jaar en dag foto's van Mick Jagger die in onze microfoons zingt.
7 of 8 jaar geleden stapten ze over op onze nieuwe digitale draadloze systemen. Een collega vroeg me om tijdens een repetitie hun configuratie te gaan controleren. Normaal gesproken zijn de artiesten er niet — we zorgen alleen voor de apparatuur.
Maar die dag vroeg ik hoeveel tijd ik had. Iemand zei tegen me: «Niet lang — ze komen eraan.» En toen kwam de hele band binnen.
Ik stond achter de versterker van Keith Richards en keek drie uur lang naar hun repetitie. Een echt «wat doe ik hier eigenlijk?»-moment.
Een leidraad voor stressvolle momenten?
Raak niet in paniek. Adem. Wees eerlijk. Doe niet alsof je het weet als dat niet zo is — stel de vraag. En vooral: blijf jezelf. Dat is wat je op de been houdt.
Studio of live: waar krijg je de meeste kriebels van?
De live, zonder twijfel. Ik ben in de studio begonnen, maar niets kan op tegen dat moment waarop de lichten uitgaan, je de kickdrum in je borst voelt en de artiest het podium opkomt. Dat moment is magisch. Elke keer weer.
100 jaar Shure – een levende erfenis
2025 is een belangrijk jaar voor Shure. Wat betekent dat voor jou en voor het bedrijf?
Ja, 2025 is een enorm jaar in de geschiedenis van Shure. We vieren ons 100-jarig bestaan, en dat op zich is al een prestatie. Maar in onze sector — die van muziek en evenementen — is dat nog opmerkelijker.
Wat het nog indrukwekkender maakt, is dat Shure nog steeds een familiebedrijf is. Het werd in 1925 opgericht door S.N. Shure, een radioliefhebber. Oorspronkelijk verkocht hij onderdelen voor AM-radio's. Hij deed alles zelf.
Pas in 1932 brachten we onze eerste microfoon uit. Toen begon Shure bekend te worden om wat het vandaag de dag is. Maar onze wortels liggen in radio en uitzendingen.
In 100 jaar tijd heeft Shure zich met zoveel facetten van de muziekindustrie beziggehouden. We zijn meegegroeid met de evolutie van muziek. Rock is daar een goed voorbeeld van: toen die explodeerde, deden wij dat ook.
Vandaag gebruiken vrijwel alle artiesten op enig moment een Shure-microfoon. Dat is een immense erfenis. En persoonlijk werk ik er al 19 jaar — bijna een vijfde van de geschiedenis van het bedrijf. Daar ben ik erg trots op.
Hoe verklaar je de lange levensduur van bepaalde Shure-producten, zoals de SM58? Het lijkt bijna magie.
Absoluut. De SM58 werd bijvoorbeeld in 1966 gelanceerd. Maar de huidige versie is niet precies dezelfde. De materialen, componenten en productieprocessen zijn geëvolueerd.
Het is vandaag een beter product, maar het behoudt de klank en vorm die het iconisch hebben gemaakt. Vraag je een kind om een microfoon te tekenen, dan tekent het een zilverkleurig rooster — dat is de erfenis van de 58. Alle geluidstechnici ter wereld weten hoe hij klinkt en hoe ze hem moeten gebruiken. Hij is onverwoestbaar.
En voor onze draadloze systemen of in-ear monitors geldt dezelfde logica: het zijn professionele tools die gemaakt zijn om wereldtournees, ritten in vrachtwagens en valpartijen te doorstaan. We maken geen apparatuur die twee jaar meegaat. We ontwerpen producten die decennialang meegaan.
Shure verkent AI — welke kansen of risico's zie je aankomen?
We verkennen het niet alleen: sommige van onze producten gebruiken AI al. Het is een onderwerp dat zeer snel evolueert. We zagen allemaal de golf een paar jaar geleden aankomen, maar bij Shure passen we het al toe — met name om ongewenste geluiden te verwijderen of te isoleren wat we willen behouden. In realtime of in postproductie.
Maar volgens mij is de grootste kans probleemoplossing. Live, wanneer er een probleem is, heb je meteen een antwoord nodig. AI is sneller dan het menselijk brein in het detecteren van een probleem.
Ik zie tools aankomen die de verwachte toestand van een systeem kunnen analyseren en onmiddellijk kunnen aanwijzen wat er mis is. Daar zit echte meerwaarde in.
De snelle vragenronde
Heb je onlangs een artiest ontdekt die je omver heeft geblazen?
Ja — Gregory Alan Isakov. Hij is een folkmuzikant uit Zuid-Afrika die in Colorado woont. Zijn muziek is rustgevend, heel mooi. Ik luister op dit moment veel naar hem.
Als je het geluid had mogen doen voor een legendarische band?
Nirvana. Dat zou een droom zijn geweest.
Als je een microfoon zou mogen testen op een legendarische locatie?
De Royal Albert Hall. Zonder twijfel.
En als je ergens ter wereld een onderzoekslab zou kunnen oprichten?
Ergens rustig en inspirerend… IJsland. Dat zou perfect zijn.
Wat wens je Shure toe voor de komende 100 jaar?
Trouw blijven aan wat ons tot hier heeft gebracht: dicht bij onze gebruikers blijven, betrouwbare en nuttige producten ontwerpen en ons blijven laten leiden door mensen die echt van muziek en geluid houden.
