Zin om een instrument te bespelen? Het is niet altijd makkelijk om een plek te vinden om te leren, zeker niet als je het theoretisch onderwijs en het traject van het notenleer een beetje wilt vermijden. De Woodbrass Music School is opgericht met het idee alternatieve lessen aan te bieden, waarbij je vanaf de eerste les al een instrument in handen hebt en nummers speelt die je leuk vindt. Om dat mogelijk te maken, zijn er natuurlijk docenten van hoog niveau nodig. Sinds september 2016 is gitarist Samy Docteur toegetreden tot het team. Hier is zijn portret.
Hoe ben je in de muziek terechtgekomen?
Zoals veel tieners luisterden mijn vrienden en ik enorm veel naar rock, naar bands als AC/DC, Motörhead of Slayer. Op een dag, nog voor ik wist hoe ik een instrument moest spelen, besloten we dat we een band wilden oprichten. De één wilde drummer worden, de ander bassist, dus ik koos vanzelf voor gitaar. Die band is er nooit echt gekomen, maar ik ben wel doorgegaan. Ik heb later nog andere bands opgericht en nu ben ik docent gitaar aan de Woodbrass Music School.
Waarom de gitaar?
Vooral omdat het één van de belangrijkste instrumenten in rock is. Als je maar vaak genoeg AC/DC, Jimi Hendrix of Led Zeppelin hoort, denk je al snel: “Wow, dat wil ik ook kunnen.”
Hoe zag je opleiding eruit?
Ik ben vijf jaar autodidact geweest, tot ik merkte dat ik niet meer verder kwam zoals ik wilde. Ik kende geen theorie en geen harmonieleer. Daarom heb ik zes maanden privélessen gevolgd en vervolgens ben ik naar Londen gegaan om te studeren aan de Tech Music School. Daar ben ik drie jaar gebleven en heb ik les gehad van fantastische muzikanten zoals Femi Temowo (Amy Winehouse), John Wheatcroft (John Jorgenson) en Jim Clarke. In die school in Londen heb ik nieuwe stijlen leren ontdekken, vooral jazz, en ook ontzettend veel samengespeeld met muzikanten uit heel verschillende werelden. Toen ik mijn degree op zak had, ben ik teruggekeerd naar Frankrijk en heb ik een master in musicologie behaald. Ik heb me gespecialiseerd in Afro-Amerikaanse muziek, vooral jazz, onder begeleiding van muzikanten zoals Philippe Michel en Yves Torchinsky.
Naar welke muziek luister je?
Na een paar jaar vooral veel blues, jazz en soul te hebben geluisterd, kom ik de laatste tijd terug bij stevige rock, zoals Winery Dogs of The Dead Daisies, met respectievelijk Richie Kotzen en Richard Fortus, die tot mijn favoriete gitaristen behoren.
Wie zijn je referentiegitaristen? Je favoriete componisten?
Dat is een moeilijke vraag. Ik zou zeggen: Derek Trucks, Jeff Beck, John Scofield, Richard Fortus en Biréli Lagrène.
Hoe ziet je muzikale leven er nu uit?
Tussen mijn lessen aan de Woodbrass Music School door test ik materiaal voor Guitar Part. Ik heb ook twee eigen bands, Voltrain en Docsy, en daarnaast doe ik mee aan jams en sessies hier en daar. Mijn agenda zit behoorlijk vol, en dat maakt me heel blij.
Welke aanpak wil je meegeven in je lessen aan de Woodbrass Music School?
Toen ik met gitaar begon, was mijn eerste doel echt plezier maken. Ik ben nooit naar het conservatorium gegaan omdat ik dacht – misschien ten onrechte – dat het een erg schoolse en strenge opleiding was, niet zo aantrekkelijk voor een veertienjarige. In mijn lessen wil ik leerlingen leren spelen terwijl ze dat plezier behouden, dat lijkt me essentieel. Muziek leren, zoals elke kunstvorm, brengt altijd wat frustratie met zich mee. Mijn idee is die frustratie te beperken, maar tegelijk een zekere discipline door te geven, zodat leerlingen steeds zelfstandiger worden in hun werk met het instrument.
Heb je een favoriete gitaar?
Dat hangt van de periode af. Ik hou van gitaren met persoonlijkheid, ik ben niet zo’n fan van de Zwitserse zakmessen onder de gitaren. Op dit moment speel ik veel op mijn Strat die sterk richting Texas blues gaat. Thuis heb ik ook een Les Paul en ik denk erover binnenkort een Tele met een esdoorn toets aan te schaffen.
Wat zijn je vijf favoriete albums?
Appetite For Destruction (Guns N’ Roses)
Revelator (Tedeschi Trucks Band)
Performing This Week… live @ Ronnie Scott’s (Jeff Beck)
Hand Jive (John Scofield)
74 Miles Away (Cannonball Adderley)
