Ed Sheeran speelt live bij Jimmy Kimmel met John Mayer en Dave Grohl

Bekijk dit bericht op Instagram

Een bericht gedeeld door Jimmy Kimmel Live (@jimmykimmellive)

Je zet Jimmy Kimmel aan, je verwacht een nette en snelle promo-optreden… en je krijgt een mini-rockconcert vol in je gezicht. Deze week leverde Ed Sheeran een performance af die heel wat wenkbrauwen deed fronsen, en niet alleen bij de fans. De reden? Hij stond er niet alleen voor. Naast hem: John Mayer op gitaar en Dave Grohl op drums (ja, die Dave Grohl). Voeg daar een luxueuze ritmesectie aan toe en je krijgt een versie van Sheeran die we veel te zelden op tv zien: rauw, gespannen, elektrisch. Het gespeelde nummer, “Drive”, heeft alles van een track die gemaakt is voor live: een onmiddellijke riff, “vol gas”-energie en zang die instinct boven beleefdheid verkiest. Het resultaat: een muziekactualiteitsmoment dat aanvoelt als een echt podiummoment.

Een tv-set omgetoverd tot rockarena

Het meest opvallende is de omslag in sfeer. In een late show is alles getimed, afgebakend, geoptimaliseerd. Hier stroomde de energie over de grenzen heen. De uitvoering van “Drive” klinkt als een ouderwets gespeeld bandnummer: je voelt de lucht bewegen, de versterkers ademen en de dynamiek in golven opbouwen.

En uiteraard, wanneer je John Mayer in beeld hebt, weet je dat de gitaar niet zomaar zal begeleiden. Zijn spel brengt die mix van precisie en bluesrock-karakter die het verschil maakt: rake aanslagen, frases die de zang beantwoorden en dat kleine gevoel van “ik kan vertrekken voor een solo wanneer ik wil”, zonder het nummer ooit kwijt te raken.

Aan de andere kant doet Dave Grohl wat Dave Grohl doet: zwaar, direct slaan, met dat gevoel voor impact dat elk refrein in een versnelling verandert. Simpel gezegd: de drums geven Sheeran meteen rockallure. En dat verandert alles aan hoe je het nummer ervaart.

« Drive »: een nummer dat niet braaf wil zijn

“Drive” is geen ballad om het publiek mee te laten zingen op een steiger bij zonsondergang. Het is een nummer dat vooruit duwt, met een efficiënte structuur en voortdurende spanning. Op de set van Kimmel voel je dat vanaf de eerste maten: het nummer wordt gespeeld als een sprint.

Wat hier bijzonder goed werkt, is het contrast: Sheeran behoudt zijn vocale identiteit (dat timbre dat je uit duizenden herkent), maar plaatst die in een veel meer “band”-achtige setting. Het herinnert aan iets simpels: een popsongwriter kan absoluut geloofwaardig zijn wanneer hij zich waagt aan rockcodes, zolang hij volume, ruwheid en imperfectie omarmt.

Je hoort ook een vorm van loslaten. In sommige passages wordt de zang schor, schiet de dynamiek er hard in, en precies dat maakt de performance levendig. In 2026, nu veel tv-lives naar vermomde playback ruiken, doet zo'n moment deugd.

Waarom John Mayer en Dave Grohl het verschil maken

De bezetting is niet zomaar een “communicatiestunt”. Ze vertelt iets over een muzikale intentie. John Mayer beheerst de kunst om een riff “vanzelfsprekend” te maken zonder dat die banaal wordt. Hij heeft dat talent om de ruimte te vullen, lucht te laten, en vervolgens op het juiste moment toe te slaan. Op “Drive” brengt hij een kleur die richting classic rock gaat, met een speelelegantie die het effect van “vervorming om de vervorming” vermijdt.

Dave Grohl is dan weer de snelweg. Zijn drums zetten het nummer op brede sporen. Ze maken alles dikker: het refrein lijkt groter, het couplet urgenter, de opbouw spectaculairder. En bovenal geeft zijn aanwezigheid de performance onmiddellijke geloofwaardigheid bij een rockpubliek dat Sheeran doorgaans van een afstand bekijkt.

Dit duo bewijst eigenlijk dat Sheeran heel goed weet waar hij aan begint: hij “speelt” geen rock, hij omringt zich met muzikanten die het beleven en hij stelt zich op hun niveau. Precies dat maakt de performance memorabel.

De « Sheeran als muzikant » staat weer centraal

We hebben soms de neiging om Ed Sheeran samen te vatten als zijn hits en zijn refreinen die in je hoofd blijven hangen. Maar deze performance zet een schijnwerper op een essentieel punt: hij is een echte podiummuzikant. Iemand die een nummer kan dragen, een melodie kan leiden en zich vooral zonder vals te spelen aan een livecontext kan aanpassen.

En paradoxaal genoeg herinnert het feit dat we hem in “bandmodus” zien aan zijn andere handelsmerk: de one-man band met looper. Want wat hij uiteindelijk zoekt, is hetzelfde: in realtime energie opbouwen, lagen stapelen en het publiek meeslepen.

Het is trouwens een goede gelegenheid om eraan te herinneren dat er, als je deze aanpak thuis wilt verkennen (zonder te verdwalen in menu's), tools bestaan die daarvoor zijn ontworpen. De “signature”-loopers van het merk passen duidelijk in die logica van eenvoud en efficiëntie.

Waarom deze performance nu al een cultmoment is

Omdat ze alles afvinkt wat je verwacht van een liveoptreden dat bijblijft: een onverwachte samenwerking, een nummer dat buiten het kader treedt en een uitvoering die aanvoelt als een “echt” moment (niet als een steriele demo). Bovendien is het virale effect logisch: je hebt namen die verschillende publieken tegelijk aanspreken. Popfans komen voor Sheeran. Gitaarfans komen voor Mayer. Rockfans komen voor Grohl. En iedereen blijft omdat er gespeeld wordt.

Op de schaal van een carrière telt dit soort verschijning. Het herpositioneert een artiest. Het herinnert eraan dat hij kan verrassen. En het opent de deur naar een simpele vraag: gaan we Sheeran vaker in dit genre zien? Een rock-EP? Andere “all-star”-samenwerkingen? Een stevigere liveversie tijdens de tour? Niets is bevestigd, maar het signaal is duidelijk: hij wil uit zijn hokje breken.

In afwachting daarvan blijft deze performance bij Kimmel een van die clips die je naar een vriend stuurt met de woorden: “zet het geluid aan, kijk hiernaar”. En voor een tv-optreden is dat al een overwinning.

Bronnen

• Rolling Stone France – Ed Sheeran, Dave Grohl en John Mayer samen voor « Drive » bij Kimmel
• Rolling Stone (US) – Ed Sheeran speelt “Drive” met Dave Grohl en John Mayer
• NME – De performance van “Drive” op Jimmy Kimmel Live!
• Stereogum – Verslag en context rond de live-uitvoering
• Guitar World – Achter de schermen van de samenwerking rond “Drive”